درجامعه ای با مختصات غیرصنعتی وسنتی ایران که بزرگ ترین شهرآن یعنی پایتخت در دهه چهل جمعیتی کمتر از2 میلیون نفر را درخود جای می داد و ده ها روستا وشهرکوچک که فاقد راه آهن وجاده و سایر زیرساخت های اقتصادی بودند؛ تولد و رشد چشمگیر کارخانه «ایران ناسیونال» که با هدف مونتاژ و نه ساخت محصولات خارجی تأسیس شد باعث شگفتی بود.

نتیجه این تولد نامیمون اینکه ایجاد این صنایع زمینه ای شد برای مصرف درآمد نفت والگویی غربی برای ترویج فرهنگ زندگی به شیوه غربی ها، آن هم درجامعه ای عقب مانده تحت عنوان مدرنیسم که بعد ازانقلاب هم درجوی سیاست زده و اصطلاحاً بی میلی اقتصادی و بی توجهی همگان به کارخانجات صنعتی و برنامه ریزی های اقتصادی، صنعت مونتاژ در خودروسازی کشور ادامه پیدا کرد تا آنجا که امروز بازار ایران تبدیل به محلی برای خود نماریی و رقابت کمپانی های برتر این صنعت شده است...